بتل“پیریناں چادر ءِ لمبَ بند”
پژدری کسّہ
لہتیں بچک بنت آ یک روچے پہ وت بُوجیگے ٹہین انت کہ ما رو ایں دریا ءَ پہ سیل و سواد ءُ ماھیگ ءِ شکار ھم کنیں، بلے ھمیشانی تہ ءَ یک بچکے وتی پیریں پت ءَ زور ایت ءُ لَچے ءِ توک ءَ کنت چیا کہ آئی ءِ پت سک پیر ءُ آجز ھم بیت ءُ دومی گپ ءَ آ نہ لوٹ ایت کہ منی سنگت اے گپ ءَ سرپد بہ بنت کہ من ءَ وتئی پت گون اِنت، ایشانی سپر بندات بیت ءُ روان روان ءَ داں اے دریا ءِ زر ءَ سک دور سر بنت ءُ ایشانی بوجیک ءِ دیم ءَ یکدم گُلمیھیں چیزے مِک بیت چو کہ اے زھگ اِت اَنت ءُ ایشاں نہ پھم اِت کہ اے چی یے۔ آ تُرس ءُ لرز بوت اَنت ءُ ھیرانی ءَ گوں اُوشتات انت ، گُڑا ساھتے ءَ پد ھمیشانی تہ ءَ ھما بچک ءَ گشت کہ من وتی پِت آؤرتگ گوں گڑا درستاں گینارے کش اِت ءُ زوت آئی ءِ پِت ءِ گور ءَ شت اَنت ، درائیں بچکاں آئی ءِ پت ءَ را جست گپت کہ اے چی یے مئے دیم ءَ اتکگ ؟ ما ایشی ءَ چون بہ کن ایں؟ کماش ءَ وتئی دست چست کت ءُ دست ءِ دو لنکُک مِک کنت کہ چریشی ءَ آ گار بوت، سرجمیں زھگاں چرانی ءَ جُست گپت کہ اے چی یے ات ءُ تو چوش کت ءُ آ شت۔ پیر مرد ءَ گُشت کہ من ءَ آئی ءَ تِپاکی ءِ مُز پیش داشت کہ تِپاکی راجاں سوبمند کنت۔
